نوشتنِ داستانِ “خودت” سخته. سختتر از خیلی کارهای دیگه توی این دنیا. هرکی داستانِ خودش رو داره امّا مگه چند نفر هستن که میتونن داستانِ خودشون رو بنویسن. وقتی میگم داستانِ “خودت”، منظورم این نیست که بگی الان کجایی و چیکار میکنی یا حتّی بگی چی دوست داری و از چی بدت میاد. اینو شاید هرکسی بتونه بگه! خیلی کارها میکنی توی یه روز که شبیه کارهای دیگرانه ولی واقعاً مدرسهرفتن یا حتّی نرفتنِ تو عینِ مدرسه رفتن یا نرفتنِ خواهرته؟! خب معلومه که نه! چون تو، تویی و خواهرت، خواهرته! وقتی میگم داستانِ “خودت” رو بنویس یعنی یه جوری برام از مدرسه رفتنت تعریف کن که هیچکسِ هیچکسِ هیچکسِ دیگه نتونه تعریف کنه. یعنی اون اتّفاق رو – که مالِ خودته – دوباره هم مالِ خودت کن. بذار بدونم تو، یکی مثل بقیه نیستی. بذار بدونم نفسکشیدنهای تو، با نفسکشیدنِ میلیاردها آدمِ دیگه فرق داره. خلاصه که، داستانِ “خودت” رو بنویس رفیق!
