داستانها فقط کلمههایی روی کاغذ نیستن. اونا توی ذهنِ هرکسی یه شکلی میشن. این متن رو با یکی دو تا از دوستات بخونین و سعی کنین تصویری که توی ذهنتون شکل میده نقاشی کنین:
🔷
“جویبار با صدایِ آرامَش در حرکت بود و چمنها در باد برایش دست تکان میدادند. پرندهای در آسمانِ نیلی پرواز میکرد و از فراز درختهایِ بلندِ کنار جویبار میگذشت. نسیم، گلهایِ شقایق را قلقلک میداد. جویبار شاد و سرخوش بود. میرفت و میرفت و میرفت.”
🔷
حالا نقاشیهاتون رو با هم مقایسه کنین!
میبینی؟
هرکی نقاشیِ خودش رو داره و البته داستانِ خودش رو. پس نه تنها وقتی داری مینویسی داستانِ خودت رو داری، بلکه موقع خوندن هم همینطوره؛ داستانِ خودت رو میخونی از روی کلمهها. به این میگن «قدرتِ جادوییِ خود»!
